۱٫بروز آن

کهیر که نشانگر واکنشهای دفاعی بیمار گونه ی پوست نسبت به محیط اطراف می باشد، در واقع، یکی از پایه های ساختار آلرژی است. برای خاتمه ی این بخش، سعی می کنم این مشکل را به شکلی تخیلی برایتان تشریح کنم. فرض می کنیم در یک روز تعطیل که از هوای آلوده ی شهر گریخته و به روستایی رفته اید، تصمیم می گیرید ضمن گردش در صحرا چند گل وحشی بچینید و در این گشت و گذار، به یک نمونه ی زیبا از رز وحشی بر خورد می کنید. دستتان را به سوی آن داراز می کنید اما ناگهان یک زنبور عصبانی نیشتان زده و دور می شود و البته نیش خود را نیز به عنوان کارت ویزیت در دست شما جا می گذارد!

محل گزیدگی کمی سرخ شده و احساس درد تندی وجود دارد که در عرض چند ساعت کاهش می یابد و فردای آن روز، دیگر نشانه ای از گزیدگی وجود ندارد.

این واقعه چند هفته بعد تکرار می شود ولی این بار، وضع مثل دفعه ی قبل نیست. حجم دست شما دو برابر شده  و لکه های سرخ ناراحت کننده ای روی آن ظاهر می شود که از بین رفتن آن خیلی بیشتر طول می کشد.

اما چرا در دو مرحله ی شبیه به هم چنین تفاوتی ایجاد می شود؟ در مدت بین دو گزیدگی، بدن شما فرصت داشته تا خود را نسبت به نیش زنبور حساس سازد و عناصر خنثی کننده ی خاصی (یعنی همان پادتنها) را در مقابله با سم زنبور بسازد. پادتن، در برابر حضورسم واکنشهای تورمی پوستی از خود نشان می دهد که خیلی شدیدتر از یک گزیدگی ساده است.

سلولهای متعددی (ماستولیتها، بازوفیلها و …) در نقطه ی گزیدگی ظاهر می شود که عناصر محرکی نظیر هیستامین، سروتونین و غیره را تولید می کند.

بنابراین، یک کهیر برای تظاهر نیاز به دو شرط ضروری دارد:

-تماس قبلی با عامل خارجی.

-زمینه ای خاص که به آن زمینه ی آلرژیک گفته می شود و مشخصه ی آن فعالیت بیش از حد پوستی در رابطه با عامل خارجی (پادگن) است.

اما مهمترین عناصر تولید کننده ی آلرژی کدام است؟ فهرصت این عناصر بسیار طولانی است، ولی در عین حال، شناخت آنها می تواند برای پیشگیری مفید باشد. از میان رایجترین آنها می توان مواد ذیل را نام برد:

گرد و غبار موجود در هوای خانه: این اصطلاح شامل ذراتی است که ار وسایل موجود در خانه برمی خیزد نظیر کپکها، موجودات میکروسکوپی، ذرات جدا شده از وسایل خانگی و غیره.

 

0 نظر

دیدگاه خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*