تراشیدن ریش

اصلاح صورت

از کلدانیها تا فلاسفه ی یونان، و در میان آنها آشوریان و اقوام سامی، ریش داشتن در بسیاری از تمدنها یک اصل محسوب می شده است. ریش بلند، ریش دو شاخ، ریش شاهانه یا زینت شده، نوع وشکل آن بر حسب فرهنگ و تمایل این اقوام تعیین می شد. گاهی اوقات، حتی قوانینی نیز در این مورد وجود داشت که داشتن ریش را برای کارکنان دولت ممنوع یا تحت قوانین خاصی محدود می کرد. کلیسا هم در این مورد کم سخن نگفته است. البته ریش داشتن خود به عنوان سمبلی از عقل، قدرت و مردانگی محسوب شده است. مولیر در مدرسه ی زنان،می گوید: “در کنار ریش، قدرتی نهفته است”. به هر حال، تراشیدن ریش در بسیاری از اقوام کار مشروعی شناخته نمی شد ولی امروزه بسیاری این کار را به صورت انفرادی انجام می دهند و دیگر چندان اثری از مغازه های ریش تراشی قدیم باقی نمانده است.

بتدریج که روش زندگی معاصر موها را بلند می کند، ریش و سبیل نیز که جای خود را به چانه های بی مو و صاف می دهد! به امید آنکه این روش جدید، روی عقل و حکمت انسانها همان تأثیری را نداشته باشد که کار اسف بار دلیله بر نیروی سامسون بر جای گذاشت!

حال، این مسئله بحث انگیز را کنار گذاشته و به بررسی مشکلات پوستی که تراشیدن روزانه ی ریش ایجاد می کند بپردازیم.

0 نظر

دیدگاه خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*