روش درمان اسپاسموفیلی

عملاً یک تا دو درصد جمعیت فرانسه مبتلا به این بیماری است که درصد خیلی زیادی است. اما ریشه ی این ناراحتی هنوز به خوبی مشخص نشده است. البته می دانیم که این بیماری نوعی بیماری تورمی است، و حالت آسیب دیدگی و واکنش استثنایی آن را در برابر کورتیزون نیز می شناسیم. همچنین می دانیم که این بیماری تکثیر موضغی دارد و در آن، سلول پوستی به شکلی غیر طبیعی تکثیر می شود. اما بدون آنکه وترد جزئیات شویم، متذکر می شوم که این بیماری در روند پیچیده ی اختلالات ایمنی بدن و غناصری که مورد بررسی و مطالعه  قرار دارند نظیر A.M.P دوره ای، پروستا گلاندنیها و کولیونها ریشه دارد.

حال از این مسائل کاملاً تئوریک فاصله بگیریم و بیشتر به وضعیت بیمارانی بپردازیم که از نظر اجتماعی دچار مشکلات عدیده ای شده اند و بدنشان پوشیده از لکه های قرمز است. قبل از هر چیز، باید به شما اطمینان بدهم که پزوریازیس در اکثر موارد بیماری خطرناکی نیست. البته این بیماری می تواند مفاصل را نیز مبتلا ساخته و آرتریت ناپایداری را به وجود بیاورد ولی اعضاء حیاتی هرگز به آن مبتلا نمی شود (غیر از برخی ناراحتیهای سیستماتیکی که این بیماری به وجود می آورد).

به طور خلاصه، امید به ادامه ی زندگی برای یک شخص مبتلا به پزوریازیس مانند افراد معمولی است.

هر پزشکی که مدتی وقت خود را به گفتگو با این بیماران گذرانده باشد، تنها دو مسئله ی عمومی و بسیار مهم را در ایجاد و تحول این بیماری در می یابد.اول اینکه اکثر بیماران دارای زمینه ی روانی خاصی هستند و دیگر اینکه آب و هوا نیز در این امر مشارکت دارد. این دو عامل به شکلی عملی در روش درمانی که برایتان تشریح خواهم کرد شرکت داده شده است.

غالب اوقات، اولین لکه ی پزوریازیس پس از یک ضربه ی عاطفی نظیر از دست دادن یکی از نزدیکان، کار بیش از حد و بطور خلاصه پس از یک فشار روانی ایجاد می شود. فرضاً ممکن است برای یک بیمار زن، بیوه شدن زودرس یا برای یک جوان بیست و سه ساله، شکست در یک امتحان مهم باشد.

تحقیقات روانشناسی، این امکان را به وجود آورده تا یک “نمای روانی” از شخص مبتلابه این بیماری تهیه شود. افراد مبتلا معمولاً از طبقه ی روشنفکران بالاتر از سطح متوسط هستند. این گونه بیماران معمولاً بیش از بقیه از خود حساسیت نشان می دهند و گیرندگی ایشان نسبت به محیط اطراف بیشتر از دیگران است. بدن آنها در این جهت به مشکلات “شخصیت روان – تنی” خود، به شکل بیماری های ارگانیکی که برابر با “گریه های فرو خورده” یا “خود تنبیهی” است پاسخ می دهد. اگر بخواخم ساده تر بگویم، این گونه افراد جزو آن گروهی نیستند که به خوبی می توانند فریاد بزنند، گریه کنند، هجوم ببرند یا خوشحال باشند، زیرا در این حالت، اضظراب “متابولیزه” شده و ضربات، در اعماق شخص خنثی می شود. بروز حالت هایی مانند افسردگی و ناراحتیهای عصبی (نظیر فشردن دندانها برهم) نشان می دهد که غم و غصه شکل نامرئی و درون گرا دارد.

0 نظر

دیدگاه خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*