تراشیدن ریش

تراشیدن ریش

در این بخش  در مورد بریدگیهای ناشی از تیغ های قدیمی صحبت نمی کنم. کاربرد این وسیله ی مرگبار نیاز به مهارت و تمرکزی دارد که امروزه ریش تراشهای الکتریکی یا تیغهای که دارای حفاظ است، از آن بی نیاز شده است.

اگرچه امروزه دیگر از بریدگیهای چندان خبری نیست، ولی آسیب زدن به پوست همچنان  به شکلی گسترده انجام می شود. هر روز پوست صورت در تماس با رفت و آمد تیغه های فولادی برنده، در شرایط بسیار سختی قرار می گیرد. این عمل باعث ایجاد یک لایه ی محافظ می شود که همان لایه ی سطحی روی پوست می باشد. این قسمت بتدریج شاخی شده و از لایه های زیرین محافظت می کند.

متأسفانه، این واکنش همیشه ایجاد نمی شود زیرا برخی از پوستها از انجام چنین روندی خودداری می کنند. چنین پوستهایی که ظریف و حساس هستند، به سختی شاخی می شوند. این وضعیت در صورتی که اصلاح یک بار در هفته یا ماه انجام شود نیز به وجود می آید.

ریش تراش ، غالباً بر اکنه نیز تأثیر نامناسبی دارد . این ناراحتی در رابطه با فعالیت غدد چربی و اساساً در مناطق مودار ایجاد می شود و تراشیدن ریش بدون رعایت احتیاط، به نحو محسوسی وضعیت آن را وخیمتر می سازد و جوشهای عفونی متعددی ایجاد می کند که بعدها متورم شده و شروع به ترشح می کنند.

همچنین مشاهده شده که پوست بتدریج تحت تأثیر اصلاح روزانه سخت می شود. در این حالت، ممکن است زیر لایه ی شاخی شده آبسه های سبوره ای به صورت کیست ایجاد شود که حتی پس از ترمیم آنها نیز علائم ناخوشایندی روی پوست باقی خواهد ماند.

استفاده از ریش تراشی که بخوبی ضد عفونی نشده یا ریش تراش الکتریکی، باعث ایجاد عفونتی به نام فولیکولیت می شود. در این حالت، پوست از نقاط قرمز رنگی پوشیده می شود که این پدیده در خانم هایی که موهای زائد زیر بغل یا پاهای خود را می تراشند نیز به چشم می خورد. برای تسکین این عواقب، تنها رعایت بهداشت مؤثر است.

0 نظر

دیدگاه خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*